Dzieci

Jak pomóc dziecku pokonać strach

Pin
+1
Send
Share
Send

Znajomy przypadek: urocze posłuszne dziecko przed pójściem do szpitala zamienia się w prawdziwego potwora: krzyczącego, powodującego napady złości, upadającego na podłogę, płaczącego? Co do zasady wszystkie te problemy wiążą się z faktem, że dziecko po prostu boi się lekarzy i szpitali i używa wszelkich dostępnych środków, aby się z nimi nie skontaktować. Czasami sytuacja wydaje się beznadziejna, ponieważ musisz iść do lekarza i nie możesz przywrócić dziecku życia. Zdarza się, że matka w końcu zapada w cierpliwość, a dziecko ma prawie moc do wciągnięcia do biura. Jak pomóc dziecku pokonać strach? Profesjonalna porada.

Znajdź przyczynę

Pierwszą rzeczą do zrobienia, jeśli twoje dziecko boi się lekarzy, jest ustalenie, co dokładnie go przeraża. Na pierwszy rzut oka zadanie jest dość skomplikowane: małe dzieci nie zawsze potrafią jednoznacznie wyjaśnić, co jest nie tak, a na pytania często pojawia się płacz. Spróbuj przypomnieć wszystkie ważne epizody pobytu w placówkach medycznych z dzieckiem. Włącz obserwację:

  • Może dziecko było przestraszone konkretnymi urządzeniami medycznymi, procedurami, szczepieniami?
  • Może nie spodobał mu się fakt, że osoby z zewnątrz (personel medyczny) go dotykały?
  • A może dziecko jest szczególnie wrażliwe na widok krwi?
  • Czy też nie wszyscy lekarze zastraszają przerażenie, ale jakiś konkretny lekarz, który traktował go nieżyczliwie?

Po zidentyfikowaniu zamierzonego problemu należy spróbować znaleźć rozwiązanie. Nie ma uniwersalnych zasad, ponieważ sytuacja w każdej rodzinie jest inna. Musimy jednak zrozumieć, że strach dzieci nie powinien zakłócać normalnej obserwacji medycznej - w końcu zdrowie dziecka jako całości może na tym polegać. Trzeba przyznać, że strach przed lekarzem, co dziwne, zwykle dotyczy zdrowych dzieci, dla których badania i procedury medyczne nie stały się rutyną.

Jak walczyć

"Disenchant" w szpitalu. Postaraj się zmniejszyć stopień podekscytowania, wyjaśniając dziecku, że szpital jest tak samo częścią życia jak sklep, i chodzenie tam jest nieuniknione, ale nie ma w nich nic specjalnego. Gry domowe pomagają szpitalowi w adaptacji całkiem dobrze - oprócz tego, że wiele dzieci jest zabieganych przez proces "leczenia" otaczających dorosłych, rówieśników lub zabawek, standardowe medyczne rzeczy, takie jak termometry, stetoskopy i tym podobne z tajemniczych i dlatego przerażających, staną się całkowicie funkcjonalne, znane stąd nie przerażające.

Odwrotna metoda działa również dobrze: kiedy idziesz do szpitala, możesz zabrać ze sobą elementy znanego domu rodzinnego - ulubioną zabawkę lub książkę. Będą one stanowić środek równowagi dla dziecka, które znajduje się w nieznanym otoczeniu.

Zachowaj spokój. Mamy często same prowokują swoje dzieci, ponieważ martwią się także przed pójściem do polikliniki. Podniecenie jest zaraźliwe, więc nie jest zaskakujące, że dziecko również zaczyna reagować, jeśli nie jesteś sobą. Wyciągnij się. Należy wcześniej poinformować o wyjeździe do lekarza, aby dziecko dowiedziało się, co na niego czeka. Ale w żadnym wypadku nie możesz demonizować szpitala. A jeszcze bardziej - nie przestrasz dziecka z lekarzami. W przeciwnym razie walka ze strachem jest po prostu bezużyteczna.

Zapewnij wsparcie i zatwierdzenie. Nie próbuj inspirować dziecka do wyczynów, szczególnie jeśli jest jeszcze mały. I w żadnym wypadku nie potępiaj żadnych przejawów strachu w szpitalu. Nie powinieneś na przykład informować swojego syna, że ​​"ryczał jak dziewczyna". Do bardzo nieprzyjemnych doznań wizyty u lekarza w tym przypadku dołączą również traumatyczne wspomnienia szyderstwa matki - następnym razem, gdy dziecko odmawia pójścia do szpitala.

Zachęcaj spokojne zachowanie. Nie można karcić łez i zachcianek, ale trzeba zachęcać do spokojnego zachowania. Pozwól dziecku poczuć, że zachowuje się jak dorosły, pokonuje strach i dlatego zasługuje na pochwałę. Wizytę w szpitalu można przekształcić w mały rytuał - na przykład po opuszczeniu lekarza, aby kupić małą zabawkę lub balon. Sharik można opowiedzieć o swoich zmartwionych emocjach, a następnie pozwolić mu odejść - więc stres związany z wizytą w szpitalu nie powróci do domu z dzieckiem.

Pamiętaj, że dzieci są bardzo konserwatywne - jeśli zacząłeś coś kupować po szpitalu, przygotuj się na to następnym razem i dalej - w przeciwnym razie dziecko po prostu cię nie zrozumie i może być poważnie urażone. Zwłaszcza jeśli świadomie pokazał swoje najlepsze cechy i prawie płakał - a ty mu tego nie nagrodziłeś. Możesz skomponować ze swoim dzieckiem specjalną "szpitalną" piosenkę lub wiersz z pozytywnym zakończeniem.

Rozróżnij zwykły lęk od objawów patologicznych. Niechęć do pójścia do lekarza, łzy, krzyki, kaprysy, nawet upadek na ziemię i kopanie i kopanie, jeśli dziecko jest bardzo emocjonalne - jest to absolutnie normalna reakcja obronna. Jeśli jednak dochodzi do głębokiego lęku, który przejawia się fizjologicznie - na przykład dziecko blednie, drży, traci przytomność przed gabinetem lekarskim - powinieneś skonsultować się z kompetentnym psychologiem. Ataki niekontrolowanej agresji na personel medyczny lub rodziców są również pretekstem do interwencji psychologa. Takie objawy mogą wskazywać na głęboką traumę, która wywołuje prawdziwą fobię.

Świadomie wybierz klinikę. Jeśli dziecko jest przerażone ścianami zwykłej polikliniki, nie oznacza to wcale, że zachowa się tak samo gdzie indziej. Nowoczesne centra medyczne często nie przypominają wcale szpitali - atmosfera jest przytulna, ludzie wokół są życzliwi - krótko mówiąc, skojarzenia z czymś przerażającym i nudnym po prostu nie powstają. Czasami to wystarczy, aby dziecko uspokoiło się i nie zakłócało badań i leczenia. Dzieci są ciekawe - jeśli zamienisz wizytę w przygodę, zgodzą się nawet na nieprzyjemne zabiegi.

Przygotuj lekarza. Możesz ostrzec lekarza o cechach Twojego dziecka. W swojej praktyce specjaliści ds. Dzieci widzą setki dzieci, a prawie żadne z tych dzieci nie jest entuzjastycznie nastawione do egzaminów. Specjaliści z naszej kliniki traktują doświadczenia dzieci z głębokim zrozumieniem. Dlatego bez względu na to, do jakiego specjalisty jesteś zapisany, najprawdopodobniej nie będzie miał nic przeciwko pierwszej kontroli ukochanego niedźwiedzia twojego dziecka, potem twojej matki, a potem samego dziecka.

Obawy i wiek dzieci

  • W wieku 2-3 lat dziecko łączy ostre dźwięki z niebezpieczeństwem, ta przyczyna lęku u małych dzieci jest niezwykle powszechna.
  • Nie wszyscy rodzice w pełni rozumieją, jak bolesne bywają okruchy wiecznego strachu przed ciemnością.
  • Wiele dzieci instynktownie boi się zwierząt domowych, zwłaszcza obcych, dopóki się do nich nie przyzwyczają.
  • Przyczyny lęku u dzieci w wieku 4 lat są często związane z rozwijającą się wyobraźnią. Postacie gier komputerowych i filmów, cienie, sny, własne fantazje mogą straszyć dziecko.
  • Obawy rosną wraz z dziećmi, szczególnie szybko, jeśli dzieci stają w obliczu żalu w rodzinie. Już w wieku 5 lat mały człowiek może bać się śmiertelnie chorych, stracić ukochaną osobę, umrzeć.

5 sposobów, aby pomóc dziecku pokonać strach

  1. Ochrona. Nie kłóćcie się, że oni absolutnie nie mają się czego bać. Strach jest zjawiskiem naturalnym. Jednak dziecko powinno wiedzieć, że dorosły jest w pobliżu, na pewno przyjdzie mu on, jeśli zajdzie taka potrzeba.
  2. Zrozumienie. Pamiętaj, aby powiedzieć swojemu synowi (córce), że rozumiesz, czego on (ona) się boi. Opowiadanie o podobnym, ale z powodzeniem doświadczonym przez ciebie, lęku w dzieciństwie będzie odpowiednie. Dialog jest potrzebny!
  3. Brak kpin. Nigdy nie śmiej się z lęków swojego dziecka - dzieci będą ukrywać problemy z powodu uczucia wstydu, które zagraża rozwojowi fobii. Ryzykujesz utratą zaufania dziecka do dorosłych.
  4. Optymizm. Zostało udowodnione, że najbardziej przerażone dziecko jest uspokajane niskim głosem człowieka - ojca, wuja, starszego brata. Cicho i pewnie obiecuję dziecku: wszystko na pewno będzie dobrze.
  5. Promocja Często przypominaj dzieciom zwycięstwa wygrane przez nich z obawy, ale w żadnym wypadku - nie o porażkach.

Korekta lęków u dzieci

Skuteczne metody przezwyciężania strachu, z powodzeniem stosowane przez psychologów dziecięcych, są bardziej związane z wpływem na emocje dzieci, a nie na ich umysły. Na przykład, jeśli twoje dziecko boi się ciemności, logiczne przekonania nie pomogą mu, że przy wyłączonych światłach w pokoju nic się nie zmieni. Eksperci radzą, aby uczyć dziecko do ciemności.

W pokoju "strasznym" światło musi być wyłączone, w innych - włączone. Początkowo zaleca się, biorąc dziecko za rękę, aby pójść razem do ciemnego pokoju i wyjść, jeśli zacznie się bać. Stopniowo zwiększaj czas takich podróży, bądź cierpliwy, a dziecko zacznie je robić niezależnie i przyzwyczaja się do przebywania w pokoju, który studiował.

Pomaganie dziecku przezwyciężyć strach pomaga odegrać sytuację, w której bohater staje się zwycięzcą. Na ratunek przychodzi terapia baśni - leczenie baśniami, w których dobro zawsze zwycięża zło. Wybierz odpowiednie historie, wymyśl swoje własne, na przykład o misiu, który bał się ciemnego lasu, ale przyjaźń z małym i odważnym świetlikem pomogła mu przezwyciężyć strach.

Pozwólcie dzieciom stać się aktorami, korzystajcie z ich ulubionych zabawek i gubicie różne sytuacje. Nie wiedząc o tym, dzieci mogą wiele powiedzieć o przyczynach złych snów i rodzących się fobii w procesie bajecznej improwizacji.

Jak zbudować wspaniały trening

1. Narysuj bajkową historię w twarzach lub przy pomocy lalek, aby wywołać emocjonalną reakcję dziecka.

2. Zabezpiecz zdobyte doświadczenie. Możesz więc dać dziecku latarkę, dzięki której wejdzie do "legowiska" krzeseł i koców. Zawieś nocne światło w pokoju dziecinnym.

3. Wyciągnij wnioski razem. Zagranie fabuły musi koniecznie wiązać się z konkretnym problemem (na przykład strach przed wejściem do ciemnego pokoju).

Jeśli próbujesz pomóc dziecku pokonać strach, ale nie jest możliwe samodzielne rozwiązanie problemu, w żadnym wypadku nie pozwól swojemu synowi lub córce uzyskać nieprzyjemnej fobii na całe życie. Skontaktuj się z doświadczonym psychologiem dziecięcym i razem na pewno poradzisz sobie z tym problemem.

Uświadom sobie, że zdrowie psychiczne dziecka zależy od Ciebie.

Jeśli zaakceptujesz tę prawdę i zaczniesz kontrolować swoje zachowanie od czasu do czasu, możesz osiągnąć doskonałe rezultaty. Przecież lęk u dziecka pojawia się dzięki staraniom rodziców. Ale jeśli o tym pomyślisz, to też nie można ich winić, ponieważ mieli własną mamę i tatę. W rezultacie mamy błędne koło, które w razie potrzeby może zostać zerwane. Jak?

Rodzice jako pierwsi uczą dziecko negatywnego postrzegania świata i siebie samych. Dlatego, jeśli chcesz coś powiedzieć, zrób coś, pokłoń, zacznij się martwić i wycofaj - najpierw zatrzymaj się i zastanów się, jak możesz zaszkodzić dziecku.

Z biegiem czasu twoje obawy staną się jego lękami, które doprowadzą do rozwoju zwątpienia, oczekiwania na zachętę, pojawienia się nawyku życia z okiem na innych.

Pomóż sobie

Więc zdajesz sobie sprawę, że masz problem - obecność lęków nieustannie karmionych przez twój niepokój, a ty nie pozwalasz sobie na pokojowe życie.

W tym przypadku masz dziecko, a zatem powód do zmartwienia stał się jeszcze większy. Czas więc poprosić o pomoc psychologa, hipnologa lub, alternatywnie, rozpocząć samodzielną pracę nad sobą.Na przykład dobre wyniki pochodzą z jogi i medytacji. Pomyśl o tym, że dziecko potrzebuje spokojnej i zrównoważonej matki, która pozwala mu dorastać szczęśliwym, daje poczucie bezpieczeństwa. Matka, która ciągle się martwi, sprawia, że ​​życie dziecka jest nieprzewidywalne i pełne przerażających lęków, nie może wychować szczęśliwego dziecka.

Nie odwiedzaj lekarza "po wcześniejszym umówieniu"

Sytuacja, w której zapisaliśmy się 2 tygodnie temu, a my doświadczamy i czekamy na cały ten okres, ma zły wpływ na psychikę.

Powiedz dziecku: "W przyszłym tygodniu, w środę, pójdziemy do dentysty, żeby sprawdzić zęby ...". Z jednej strony kieruje cię dość szlachetne pragnienie - aby przygotować dziecko z góry moralnie. Z drugiej strony okazuje się, że jesteś jeszcze bardziej zdenerwowany, czekając na to "Środa w przyszłym tygodniu". W tym samym czasie jesteś także nerwowy, ponieważ nie wiadomo, jak wszystko minie.

W takim przypadku najlepiej spontanicznie odwiedzać specjalistów: wtedy ani ty, ani twoje dziecko nie będziecie mieć czasu, aby zacząć się martwić z góry.

Jeśli to konieczne, odłóż wizytę w klinice lub szczepieniu

Jest to prawdą, jeśli twoje dziecko jest już w stresie lub nie jesteś gotowy na zgodzenie się z pewnymi pozornie niezbędnymi środkami.

Dzisiaj społeczeństwo dzieli się na dwa obozy. Są tacy, którzy zgadzają się, że należy przestrzegać harmonogramu szczepień, aby uniknąć strasznych chorób. Istnieje jednak inna opinia, że ​​szczepienia powodują inne, równie poważne problemy zdrowotne. Jeśli traktujesz tych, którzy wątpią, boją się zrobić swoje dziecko zaszczepione z tego czy innego powodu, nie powinieneś tego robić w tej chwili. Najpierw przygotuj się na to moralnie.

Zawsze masz możliwość skonsultowania się z kilkoma specjalistami, aby zaszczepić się nie w klinice, ale w płatnym centrum medycznym. W sprawach dotyczących zdrowia dziecka wszystko musi być ważone i przemyślane - bez żadnych wątpliwości i strachu.

Dlaczego dziecko się boi: definiujemy granice problemu

Nie ma nic niezwykłego w tym, że dziecko ma pewien lęk przed wizytą u lekarza. Musisz zgodzić się, długie kolejki, płaczące dzieci, nieznane i przerażające przedmioty w biurze specjalisty mogą wywoływać negatywne emocje, a nawet strach, szczególnie jeśli dziecko miało negatywne doświadczenia z ludźmi w białych kitlach, na przykład podczas szczepień lub w profilaktyce badanie przez dentystę. Dlatego takie zachowanie jak izolacja, niechęć do otwierania ust na prośbę pediatry, a nawet łzy z okruchów, można uznać za normę. Tylko dzięki poprawnemu zachowaniu rodziców i zrozumieniu całej sytuacji, dziecko radzi sobie z ich lękami lub zamieni się w fobię.

Problem, mianowicie strach, prawdziwy i panika, przed ludźmi w białych płaszczach, wyraża się w całkowitej odmowie wizyty w klinice. Dziecko wpada w histerię nawet na wzmiankę o lekarzach, szpitalach i badaniu przez pediatrę, wciąż płacze na progu urzędu iw żaden sposób nie chce współpracować ze specjalistą, bić się w kącik lub bić rękami i nogami.

Jeśli nie pomożesz dziecku na tym etapie, zignoruj ​​łzy dziecka, biorąc je do kaprysu, lęki dzieci zmienią się w opiofobię - jest to nazwa medyczna zaburzenia psychicznego związanego ze strachem lekarzy, szpitali i procedur medycznych. Znaki prawdziwych fobii to:

  • zawroty głowy
  • utrata przytomności
  • uczucie niepełnej inhalacji
  • osłabienie kończyn
  • nudności
  • niespójna mowa
  • zwiększone pocenie się
  • kołatanie serca.

Okropny lekarz lub zła taktyka zachowań rodziców - jaki jest powód rozwoju lęków u dzieci

Dzieci poniżej pierwszego roku życia często spotykają się z pracownikami służby zdrowia, ponieważ jest to warunkiem prawidłowej opieki nad noworodkiem.Okruchy mogą płakać na wizytę u pediatry z kilku powodów, które są zupełnie niezwiązane ze strachem szpitala, na przykład dziecko jest gorące i zimne, jest głodne lub chce spać. Z reguły niemowlęta nie pamiętają pierwszych doświadczeń w komunikowaniu się z ludźmi w białych płaszczach, nawet jeśli musiały przejść leczenie w szpitalu. Strach, graniczący z fobią, może powstawać w wieku 1,5-2 lat, kiedy dziecko rozwija swój własny pogląd na świat, a lęki są integralnymi towarzyszami instynktu samozachowawczego.

Najczęstsze przyczyny obaw dzieci przed szpitalami, lekarzami i procedurami medycznymi:

  1. Strach przed nieznajomymi. Dzieci w wieku 2 lat mają ograniczone grono przyjaciół i rodziny i są nieufne wobec obcych, zwłaszcza gdy próbują dotykać komunikacji, na przykład trzymają się za ręce, próbując pogłaskać głowę. Jest całkowicie naturalne, że lekarz badający okruchy nie wywoła u niego pozytywnych emocji, gdy próbuje sprawdzić gardło łopatką lub słucha jego oddech zimnym stetoskopem. Jeśli pediatra nie jest ustanowiony w celu nawiązania kontaktu z dzieckiem przed badaniem lekarskim i pomimo łez i protestów, wykonuje swoją pracę, najprawdopodobniej, gdy następnym razem dziecko stanie się histeryczne na widok lekarza.
  2. Strach przed nieznanym. Często rodzice nie mówią dziecku o zbliżającej się procedurze szczepienia lub pobieraniu krwi z palca, aby nie słuchać wstępnej histerii. Nieoczekiwany zastrzyk może wystraszyć dziecko, aw przyszłości dziecko będzie uważać na komunikację z personelem medycznym.
  3. Negatywne emocje. Długi czekanie na swoją kolej, otoczeni przez nerwowych rodziców i chore dzieci, może wzbudzić każdego. Gdy dziecko znajduje się w takiej sytuacji po raz pierwszy, odczuwa napięcie dorosłych i może również zareagować i poprosić o pomoc w domu. Jeśli dodamy do tego nieprzyjemną procedurę badania i późniejsze przyjmowanie "bez smaku" leków przepisanych przez lekarza, wówczas pierwsze wrażenie szpitala na dziecku będzie negatywne.
  4. Nieprofesjonalne zachowanie lekarza. Mały człowiek postrzega innych i akceptuje ich w swoim kręgu społecznym, jedynie patrząc na ich stosunek do rodziców. Jeśli wystąpi sytuacja, w której lekarz poważnie nagłośnił matkę za późne leczenie lub niewłaściwe leczenie, dziecko może zostać zaalarmowane. Podczas kolejnych wizyt u lekarza, dziecko spodziewa się, że nieznajomy w białym fartuchu ponownie zbeształ jego rodziców.
  5. Nieprawidłowa reakcja rodziców. Często niechętnie, rodzice sami zwracają dzieci przeciwko lekarzowi. Na przykład, po zastrzyku lub innej nieprzyjemnej lub przerażającej procedurze, mama żali się z dzieckiem, mówiąc: "Złe ciotki, obrażone dziecko, będę żałować i wszystko minie! Nigdy więcej tu nie przychodzę. " Tak więc matka, która doprowadziła dziecko do zabiegu i sama trzymała go w ramionach podczas procesu, stara się przekazać całą odpowiedzialność za cierpienie personelowi medycznemu, ona sama pozostaje obrońcą. Wynik: dziecko uspokaja się, matka jest dobra, lekarz jest zły.
  6. Lekarz zamiast "babayka". Znając bardzo naturalne obawy dzieci dotyczące procedur medycznych i lekarzy, rodzice używają ich jako dźwigni kontroli w chwilach nieposłuszeństwa. Na przykład: "Jeśli nie jesz, wprowadzą cię do szpitala" lub "Jeśli nie posłuchasz, teraz zadzwonię do lekarza, da ci strzał od krzywdy". Dzięki takim pedagogicznym metodom, rodzice sami pielęgnują i pielęgnują w duszy dziecka strach przed lekarzami. Następnie dzieci postrzegają chorobę jako oznakę niewłaściwego postępowania, a leczenie jako karę za to. Każda choroba, którą dziecko będzie chciało ukryć przed tobą, znieść ból w jamie brzusznej lub nie wykazywać oznaki słabości w temperaturze, a to jest najeżone konsekwencjami.

Jak pomóc dziecku przezwyciężyć obawy związane z procedurami medycznymi

Psychologowie twierdzą, że przyczyną rozwoju opiofobii jest strach przed lekarzami, który został zignorowany przez rodziców lub pogarsza ich zły stosunek do sytuacji. Aby temu zapobiec, należy przeanalizować jego zachowanie i wysłuchać rad ekspertów.

Pierwsza znajomość

Ważne jest, aby miękisz miał zaufanie do lekarza prowadzącego, więc pierwszym spotkaniem powinno być zapoznanie się. Ostrzeż pediatrę, że nie używał swoich narzędzi, ale po prostu rozmawiał z dzieckiem, zapytał o jego zdrowie i, jeśli to możliwe, porozmawiał o abstrakcyjnym temacie. Dzieci w wieku 1,5-2 lat mogą zostać zaproszone do zabrania swojej ulubionej zabawki do kontroli poprzez wynalezienie opowieści, że misia straciła apetyt lub cierpi na ból brzucha. Doświadczony lekarz pediatryczny chętnie się z tobą bawi, poświęcając na to sporo czasu i zapobiegając ewentualnym epizodom histerii w przyszłości.

Wyjaśniające rozmowy z dziećmi powinny zawsze podkreślać fakt (nawiasem mówiąc, jest to całkiem oczywiste), że ta, nawet jeśli bardzo nieprzyjemna i nieprzyjemna opcja leczenia, wynika właśnie z choroby, a nie z pragnienia lekarza, by być z kolei nieprzyjemnym i nieprzyjemnym.

Komarovsky E.O.

http://articles.komarovskiy.net/strashnyj-doktor.html

Opowiedz nam o zawodzie lekarza

Ważne jest, aby dzieci w wieku 3 i więcej lat wiedziały, czego się spodziewać po jakimkolwiek wydarzeniu, aby być moralnie przygotowanym. Dlatego zanim udasz się do kliniki, powinieneś poinformować okruchy o celu wizyty, kim jest lekarz, co to jest badanie i jak idzie. Podczas opowiadania nie powinieneś mówić frazy: "To nic nie boli" lub "straszny lekarz". Nie skupiajcie się na tej uwadze, bo tak kochanie, wręcz przeciwnie, zacznie się bać. Możesz czytać bajkę o dobrym Aibolicie swojemu dziecku lub oglądać kreskówkę o doktor Plushev, który pomaga swoim zabawkom. Po takich historiach dzieci zaczynają patrzeć na ludzi w białych płaszczach z podziwem i chętnie się z nimi kontaktują.

Bądź uczciwy wobec dziecka

Przed wyjazdem do lekarza ważne jest, aby prawidłowo ustawić dziecko, aby wyjaśnić mu potrzebę takiego badania. Jeśli musisz poddać się zabiegom medycznym, takim jak prześwietlenia, testy krwi palców lub rozmaz na jajo robaka, powinieneś opisać dziecku, co lekarz zrobi, jak nieprzyjemne może być i dlaczego takie manipulacje są konieczne. Tylko w tym przypadku dziecko zaufa ci całkowicie i nie spodziewa się brudnej sztuczki z kolejnej wizyty.

Całkowicie niemożliwe jest kłamać! Nie o tym, że to nie będzie bolało, ani o tym, że szpital się nie położy. Niemożliwe jest składanie obietnic, które mogą być niemożliwe do zrealizowania, a następnie obwinianie lekarzy za własne wady pedagogiczne ("jutro zabiorę cię ze szpitala", "Nie mogę cię zabrać, lekarz nie puści").

Komarovsky E.O.

http://articles.komarovskiy.net/strashnyj-doktor.html

Podbij lęki, grając

Jeśli dziecko już rozwinęło silny strach przed lekarzami, należy go pokonać w żartobliwy sposób. Przyciągnij inne domostwa do gry, aby dziecko wyleczyło babcię z bólu głowy, nakładając na nią kompres z gazy, a dziadek ponownie wyznaczy palec lub przepisał słodki syrop na kaszel. W arsenale młodego lekarza możesz dodać wielokolorowe lizaki w przezroczystej fiolce, elektroniczny termometr, krem ​​do rąk matki, zamiast maści. W nagrodę za wyleczenie całej rodziny można przedstawić zestaw dziecięcych zabawek, dzięki któremu wszystkie lalki lub zwierzęta bluszczujące można łatwo wyleczyć. Ponadto takie zestawy zawierają kopie sprzętu medycznego, który tak często straszy dzieci. W zabawny sposób możesz wyjaśnić, czym są te przedmioty i dlaczego lekarz ich potrzebuje.

Nie obwiniaj za łzy

Dzieci zwykle boją się i wcale nie wolno im płakać. Z pomocą łez dziecko otrzymuje emocjonalne upust, więc zdradą dziecka będzie zawstydzić dziecko lub ustawić jako przykład inne dzieci, które zachowują się inaczej. Tak więc, po wysłuchaniu krytyki zamiast wsparcia, dziecko będzie jeszcze bardziej zdenerwowane, a łzy staną się histerią.

Skup się na pozytywnych emocjach

Jeśli dziecku przepisano nieprzyjemną procedurę lub konieczne jest poddanie się badaniu przez specjalistę, który zakłada stosowanie urządzeń, na przykład USG, kardiogram lub fluoroskopię, nie należy okazywać emocji.Siedząc w oczekiwaniu przed szafką, porozmawiaj z dzieckiem, spójrz na zdjęcia lub powiedz nam w przystępnych słowach o nadchodzącej procedurze. Nie powinieneś omawiać swoich obaw z innymi rodzicami, ani wysyłać diagnozy, narzekać na lekarzy ani wyrażać żadnych negatywnych emocji. Po wizycie w szpitalu zapakuj nową zabawkę, odwiedź kawiarnię dla dzieci lub idź na karuzelę. Radosne wydarzenie całkowicie przyćmiewa wszystkie doświadczenia i lęki dziecka, aw przyszłości przypomni sobie, jak interesująco spędził czas w dniu, w którym poszli do lekarza.

Jeśli dziecko będzie miało operację, wsparcie psychologiczne

Przede wszystkim rodzice potrzebują wsparcia, od stanu emocjonalnego, od którego zależy nastrój dziecka. W sytuacjach, w których nie kontrolujesz, a ich wynik nie zależy od Ciebie, powinieneś uspokoić się tak bardzo, jak to możliwe i starać się zapewnić opiekę moralną swojemu dziecku.

Przed hospitalizacją powinieneś zapytać personel medyczny, które zabawki i niezbędne rzeczy możesz zabrać ze sobą na oddział, aby stworzyć maksymalny komfort i środowisko domowe. W trakcie zbiórki należy dać dziecku prawo wyboru przedmiotów osobistych, nawet jeśli dziecko kontroluje tę sytuację przynajmniej.

Będąc w szpitalu, nie powinieneś okazywać niepokoju lub wręcz przeciwnie, nie zwracaj uwagi dziecka, trzymaj rękę lub żałuj głaskania głowy. Tak więc dziecko poczuje coś niedobrego, lepiej jest próbować zachowywać się naturalnie, rozmawiać na abstrakcyjne tematy.

W dniu operacji musisz przygotować dziecko na to, że przez jakiś czas będziesz musiał się rozstawać. Wyjaśnij dziecku, że gdy lekarz będzie leczył, rodzice nie mogą być leczeni, ale gdy tylko się obudzi, matka będzie tam.

Dzieci w wieku przedszkolnym mogą mówić o nadchodzącej procedurze bez wchodzenia w szczegóły i bez używania terminów: wycinanie, szycie. Możesz powiedzieć, że umieścili cię na specjalnym łóżku, założyli maskę, zasnę, a podczas snu lekarz będzie cię leczył. W tym wieku dzieci bardzo się obawiają, że się nie obudzą, więc jeśli istnieje taka możliwość, przedstaw je dziecku innym pacjentom, którzy już przeszli operację i dochodzą do siebie.

Prawidłowe podejście

Każdy rodzic wie, jak i co wpłynąć na dziecko, aby osiągnąć własne. Czasami nieświadomie wybieramy niewłaściwe metody edukacji, koncentrując się na radach przyjaciół lub na własnych wspomnieniach z dzieciństwa. Ważne jest, aby usłyszeć i niezawodnie przyswoić sobie, że twoje dziecko nie jest sobą, a nie przeciętnym dzieckiem, a nie bratem starszego dziecka, ale wyjątkową osobą, która ma prawo do własnych sposobów wyrażania emocji, lęków lub preferencji.

Jeśli ma silny strach przed lekarzami, zapomnij o zasadach, postawach, zasadach, a następnie zastosuj wszystkie swoje wysiłki i maksymalną cierpliwość, aby rozwiązać problem.

Uważają, że osoba dorosła może ignorować problemy zdrowotne właśnie z powodu negatywnego stosunku do lekarzy powstających w dzieciństwie.

Potrzeba szkolenia

Zgodnie z radą psychologa, dziecko musi być przygotowane na spotkanie z lekarzem. Pomoże to uniknąć strachu i poradzi sobie, jeśli problem już się pojawił. Powiedz dziecku, gdzie go zabierasz, dlaczego, z jakiego powodu. Co więcej, wiek nie wpływa na potrzebę przygotowania moralnego. Dla jednorocznego dziecka zastrzyk jest tak samo stresujący jak dwa lub trzy lata.

Informowanie dziecka jest ważne, ponieważ pierwszym powodem do obaw jest niepewność. Dzieciak może pomyśleć, że zostanie zabrany do tego zakładu i pozostawiony tam, że wujek doktor zrobi coś dla niego. Postaw się w miejscu małego człowieka, który nie wie, dlaczego nagle potrzebował pomocy medycznej i jaka jest.

Jeśli dziecko jest w panice boi się lekarzy, naucz go nie odczuwać strachu:

  • Powiedz szczegółowo, do jakiego lekarza przychodzisz, co on traktuje, co zrobi, jakich narzędzi użyje.
  • Jeśli zamierzasz zaszczepić się, nigdy nie ukrywaj faktu, że dziecko dostanie zastrzyk. Pamiętaj, aby powiedzieć mi, że będzie to bolało, ale jest konieczne dla zdrowia, żeby nie zachorował i poszedł do swojej babci, do morza, do szkoły.
  • W przeddzień grania w szpitalu traktuj wszystkie zabawki, próbuj robić manipulacje (słuchaj, patrz na szyję, mierz temperaturę). Weź jutro najbardziej niedźwiedzia misia do szpitala.
  • Czytaj bajki lub oglądaj kreskówki o lekarzach. "Dobry doktor Aibolit", który uratował wiele małych zwierząt, będzie doskonałym przykładem, aby udowodnić swojemu dziecku, że lekarze są dobrzy.
  • Pamiętaj, aby powiedzieć dziecku o potrzebie testowania lub testowania. Na przykład: "Tak, trochę bolesne jest oddawanie krwi z palca, ale tylko w ten sposób lekarz zrozumie, dlaczego jesteś chory (dowiaduje się, że jesteś naprawdę zdrowy)".
  • Nigdy nie oszukuj dzieciaka. Nie mów, że ciocia będzie słuchać tylko wtedy, gdy będziesz musiał wstrzyknąć. Nie powinieneś ryzykować zaufania własnego dziecka we wczesnym dzieciństwie.
  • Dziecko w wieku jednego roku powinno zostać sprowadzone do placówki medycznej z wyprzedzeniem, zapoznajmy się z sytuacją, trochę się do tego przyzwyczajamy.

Jeśli "proces minął"

Czasami, pomimo wszystkich procesów przygotowawczych, gier i kłopotów, po przyjeździe do szpitala dziecko zaczyna skamleć, prosić o dom, a czasem - szczerze histerię i płakać nawet przed drzwiami do biura. Co zrobić, gdy dziecko się martwi:

  • Postaraj się we wszystkich możliwych sposobach, aby odwrócić uwagę od okruchów (zauważ różnicę - nie przez hak lub przez oszust, ale na różne sposoby). Zobacz zdjęcia na ścianach, przejdź się po korytarzu.
  • Możesz tymczasowo poddać się własnym zasadom i włączyć animację na tablecie, telefonie komórkowym, a nawet pozwolić na grę. Sztuczki są w stanie rozpraszać miękiszu lepiej niż jakakolwiek perswazja - obietnica matki, aby zagrać węża lub sługi, jest skutecznym zapobieganiem histerii.
  • Jeśli dziecko zarazi się od nerwów od dzieci siedzących obok linii, poproś kogoś o przytrzymanie swojego miejsca i wyjście na zewnątrz. Nie mów, że płaczące dzieci są złe, szkodliwe lub tchórzliwe. Lepiej powiedzieć, że się boją, bo nie są tak odważni.
  • Porozmawiaj z dzieckiem o nadchodzących wakacjach, wycieczce do babci, wycieczce lub przyjmowaniu gości u ciebie.
  • Nie przykładajcie do dzieci, które siedzą spokojniej. Takie komentarze będą później okazją do wewnętrznych kompleksów, a także poczucia winy. Lepiej go przytul, obiecaj tam być i przekonaj się, że nie ma się czego bać.

Jak zachowywać się w gabinecie lekarskim

Zazwyczaj dzieci zapominają o zasadach przyzwoitości i etykiety, gdy tylko przekroczą próg gabinetu lekarskiego. Nie powinieneś skupiać się na tym, jest to akt strachu. Pediatrzy są przyjaźni i przyjaźni, próbując nawiązać kontakt z okruchami. Pomóż im znaleźć wspólny język, a teraz uderz dziecko w plecy i głowę. Ekspresowa obsługa przez dotyk. Pozwól dziecku przejść się po pokoju, aby zapoznać się z sytuacją.

Cóż, jeśli masz ze sobą zabawkę, która zainteresuje dziecko. Pokaż go swojemu synowi lub córce, przygotowując się do wstrzyknięcia lub zabiegu, staraj się nieść dziecku napad złości, a nie zmieniaj w nim uwagi. Być może, będąc zagorzałym w tę grę, zapomni o strachu lub bólu.

Jeśli dziecko zniosło tę procedurę, nie zapomnij pochwalić się, pocałować, powiedzieć, że jesteś z niego dumny. Powiedz sukcesowi o tacie, matce chrzestnej, dziadkach. Inspirujesz miękiszu, aby samodzielnie przezwyciężyć lęki, co jest przydatne każdemu człowiekowi w życiu.

Dlaczego dzieci boją się lekarzy

Przezwyciężając lęki dzieci, ważne jest, aby przejść od ich przyczyny. Musisz wybrać słowa i czynności, aby obalić możliwość zagrożenia w oczach dziecka.Każda sytuacja jest indywidualna, ale powszechne obawy dzieci są w przybliżeniu następujące:

  • Strach przed nieznajomymi. Małe dzieci, które mają kontakt tylko z krewnymi i nie są z natury towarzyskie, a nawet te, które boją się "dać je swojej ciotce lub wujkowi", obawiają się obcych. Spróbuj odwiedzić jednego pediatrę. Jeśli zachodzi potrzeba zmiany lekarza, spotkaj się z nim, gdy dziecko jest zdrowe i nie zostaną przeprowadzone żadne manipulacje.
  • Strach przed bólem. Nawet dorośli obawiają się bólu i strzałów - normalnej reakcji, która opiera się na instynkcie samozachowawczym. Musisz skupić uwagę dziecka na tym, że ból nie będzie silny, że szybko przeminie, ale korzyści z zastrzyku będą olbrzymie.
  • Strach przed narzędziami. Dzieci boją się nowych, nieznanych przedmiotów (szczególnie w gabinecie). Najlepiej lekarzowi pokazać, jak działa urządzenie, wyjaśnić, dlaczego jest to konieczne i dlaczego jest tak buczący. Świadomość - przysięga braku strachu.

Jeśli lęk jest silny - poproś pediatrę do domu, w którym babka będzie siedziała obok ciebie podczas badania. Jeśli napady złości są regularne i kończą się pękaniem naczyń pod oczami - skontaktuj się z psychologiem dziecięcym i nie pozwól, aby lęk dziecka zmienił się w fobię.

Ważne jest, aby zachować zdrowie emocjonalne dziecka, ponieważ lęki, które powstają w dzieciństwie, odciskają się na życiu. Postaraj się jak najlepiej ich uniknąć lub pozbyć się problemów tak szybko, jak to możliwe.

Droga mamo, podoba ci się ten artykuł? Podziel się opinią w komentarzach, a jeśli się ze mną zgodzisz - udostępnij artykuł w sieciach społecznościowych. Dziękuję bardzo za uwagę.

Pin
+1
Send
Share
Send